انجمن قصه دزفول

جمعه شانزدهم مهر ماه ۸۹ از آن دست روز هایى است که براى بچه هاى انجمن قصه ى دزفول به یاد ماندنى خواهد بود همه ى آنهایى که آمده بودند با تجربه اى متفاوت جلسه را به پایان بردند سه ساعت تمام گفتگو در باره ى آثار قاضى ربیحاوى از زوایاى‌گوناگون در کمتر نشستى‌ ممکن است اتفاق بیفتد خصوصا آنکه فاصله ى‌دزفول تا لندن به مدد تلفن آنقدر کوتاه بشود که در تمام مدت قاضى ربیحاوى و بچه هاى‌ داستان نویس و علاقه مند انجمن نفس به نفس با هم گفتگو کنند با هم بخندند با هم آرام اشک بریزند و در دل آرزو کنند که کاش قاضى همین جا توى دفتر انجمن کنارشان مى بود اما خوب تجربه ی شیرینى بود که دوست عزیزم مسعود قمر برایمان فراهم کرد تا ربیحاوى‌از لندن تمام مدت روی خط تلفن باشد ، صدایش در سالن پخش بشود و بجه ها مستقیم با او گفتگو کنند و نظراتشان را در باره ى آثارش با او و دیگران به اشتراک بگذارند. سید هاشم حسینی ابتدا قاضى را کامل معرفی کرد که قرار است متن کامل صحبتهایش را در وبلاگش منعکس کنند و مى توانید در وبلاگ پرسه هاى اندیشه بخوانید بعد عیدى‌محمد هاشمى با شور و احساس فراوان حرفهاى مهمى در باب روشنفکرى در ایران و نقش نویسندگان روشنفکر و ارتباط آنها با جامعه ى ایرانى داشت و بسیار از دزفولیها تشکر کرد که براى‌ اولین بار چنین نشستى‌برای یکی از نویسندگان برجسته ى خوزستان وایران برگزار کرده اند که البته شنیدنى بود عیدى محمد هاشمى عمرى را در مطبوعات خوزستان سپرى کرده بود و مویى در عرصه کتاب و قلم سپید کرده بود و با سوز وگداز و تعصب و اشراف بر آثار قاضى ربیحاوى سخن مى گفت و انتقاداتى‌بر او داشت که ربیحاوى‌ هم پاسخ داد بعد حبیب باوى‌ساجد فیلمساز ، داستان نویس خوزستانى که یک نسخه از فیلم (قلمرنج) ش را به انجمن اهدا کرده بود در باب نمایش نامه ها و فیلمنامه هاى ربیحاوى‌ مبسوط سخن گفت حبیب در اول حرفهایش اشک همه را در آورد آنجا که از زبان همه ى‌خوزستانى ها با قاضى‌سخن میگفت و از او به خاطر همه ى آن چیز هایى که او در داستانهایش از خوزستان و آوارگى مردمانش و دربه درى‌ بچه هاى‌این سرزمین و آتش و خون و مردم درد کشیده گفته بود و به تصویر کشیده بود. آنوقت بود که قاضى با بغضى در آستانه ى شکفتن گفت که او فقط فکر مى‌کرده است که (باید) این حرفها را مى زده است تا راوى صادق مردم این دیار باشد .